Magdalena Raszewska z Laurem im. Marty Fik
Dziennikarze RP | 25 sty 2026 13:26 | Brak komentarzy

Po raz drugi polska sekcja AICT przyznała Laur im. Marty Fik. To najmłodsze spośród wyróżnień przyznawanych co roku przy krytyków skupionych w Klubie Krytyki Teatralnej SDRP, choć nawiązuje do nagród wręczanych doświadczonym recenzentom teatralnym przed rokiem 1989, kiedy tę praktykę zarzucono. Zarząd Klubu postanowił wrócić do tej tradycji, ustanawiając nową nagrodę, której patronką została Marta Fik.
Patronka Lauru, MARTA FIK/ Marta Fik-Augustyniak (1937-1995), historyczka i krytyczka teatralna należy do najwyżej cenionych koryfeuszek pisarstwa teatralnego. Córka cenionych pisarzy i humanistów, Ignacego Fika i Heleny Moskwianki, sama wyrosła na wybitną badaczkę i znawczynię kultury. Parała się zarówno badaniami naukowymi jak i pracą pedagogiczną jako profesorka Instytutu Sztuki PAN, wykładowczyni Uniwersytetu oraz krakowskiej i warszawskiej PWST. Interesowała się powojenną kulturą polską, nie zarzucając przez lata obowiązków recenzentki „Teatru” i „Polityki”. Pozostawiła po sobie tomy recenzji, esejów i przekrojów teatralnych: Reżyser ma pomysły, Sezony teatralne, Przeciw czyli za, Trzydzieści pięć sezonów, a także cenne syntezy badawcze: Kultura polska po Jałcie 1944-1981, Kultura marcowa, Autorytecie wróć?
Laureatką pierwszej edycji tej nagrody została prof. Bożena Frankowska, historyczka teatru, wieloletnia recenzentka „Teatru”, redaktorka i autorka książek o teatrze, wybitna znawczyni teatru lalkowego, prezes honorowa polskiej sekcji AICT.
Laur w drugiej edycji przypadł w udziale prof. dr hab. Magdalenie Raszewskiej, historyczce teatru, teatrolożce, autorce książek biograficznych o Kazimierzu Dejmku i Ryszardzie Hanin, licznych publikacji historycznych, m.in. Teatr Narodowy 1949–2004, rzeczy o Warszawskich Spotkaniach Teatralnych (30 x WST), czy studiów o Dziadach Dejmka, dyrekcji Jana Pawła Gawlika w Starym Teatrze i wielu innych. Jej dociekliwość, dążenie do metrykalnej prawdy, dbałość o szczegóły, a jednocześnie wrażliwość na piękno języka sprawiły, że książki, szkice i eseje Magdaleny Raszewskiej stanowią wzorzec pracy teatrologicznej, spełniającej wymogi naukowe, a jednocześnie kryteria dostępności czytelnikowi spoza kręgu specjalistów.
Uroczystość wręczenia Lauru Magdalenie Raszewskiej odbyła się w Domu Dziennikarza 22 stycznia – pamiątkowy dyplom zaprojektowany przez artystę grafika Janusza Golika wręczyli członkowie Zarządu polskiej sekcji AICT, Marzena Dobosz, Jan Bończa Szabłowski i Tomasz Miłkowski, którzy złożyli gratulacje i podziękowania Laureatce za jej legendarną pracowitość i przywiązanie do faktów, za budzący szacunek dorobek naukowy i krytyczny. Magdalena Raszewska podziękowała za Laur, przypominając, że dobrze z znała osobiście Martę Fik, ceniła jej twórczość, a otrzymaną nagrodą jej imienia czuje się zaszczycona. Wspomniała też o trudach biografistyki i odkłamywania licznych półprawd i zmyśleń, jakich niemało we wspomnieniach i opracowaniach dotyczących artystów teatru. Gratulacje Laureatce złożyli licznie zgromadzeni dziennikarze i krytycy, a wśród nich red. Jerzy Domański, prezes Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.
Zarząd polskiej sekcji AICT/ Klubu Krytyki Teatralnej SDRP
Komentarze
Pozostaw komentarz:













Trafiamy na książkę Jacka Snopkiewicza „Bezpieka zbrodnia i kara?”, wydaną wprawdzie przed trzema laty, ale świeżością tematu zawsze aktualna. „Bezpieka” jest panoramą powstania i upadku Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, urzędu uformowanego na wzór radziecki w czasach stalinizmu.
Teksty drukowane tutaj ukazywały się najpierw w latach 80. ub. wieku we wrocławskim „Słowie Polskim”, nim zostały opublikowane po raz pierwszy w formie książkowej w 2005 roku.
17 grudnia 1910 roku ukazał się w Krakowie pierwszy numer Ilustrowanego Kuryera Codziennego – najważniejszego dziennika w historii polskiej prasy. Jego twórca – pochodzący z Mielca – Marian Dąbrowski w okresie międzywojennym stał się najpotężniejszym przedsiębiorcą branży medialnej w Europie środkowej.








Reprezentacja Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej jest pełnoprawny, członkiem Komitetów Monitorujących programy krajowe i programy regionalne. Aby wypełnić wszystkie wymogi postawione przed Stowarzyszeniem Dziennikarzy podajemy skład poszczególnych Komitetów Monitorujących.